همه ي همهمه هاي همه

با هم بخندیم! به هم نخدیم!

  ۴ شنبه ۱ / ۶ / ۱۳۸۵

دور و بر ساعت ۹ صبح بود که یک خازن ۴۰۰ کیلویی از فرط بادکردگی! تو شهر تهرون ترکید. حالا خودش ترکید یا ترکوندنش موضوع بحث من نیست.این ترکیدگی در وخامت اوضاع بحرانی مسائل هسته ای! و تشویش اذهان عمومی نقش به سزایی ایفا نمود.  بازار شایعات هم داغ داغ بود. هم حمله ی هسته ای  امریکا و اسرائیل  به نیروگاه های پایتخت دهن به دهن می چرخید و هم رسیدن روز قیامت و ......

 سو ء تفاهم نشه! 

 نه قصد دارم که در مورد مشکلات و معضلات ساختار شهری تهرون و  مخصوصا  بخش نیرو و مخصوصا تر مسئله ی برق  بحث کنم نه اینکه  خواستار عزل وزیر مربوطه به دلیل عدم کفایت در نگهداری صحیح و بهینه از پست های برق شوم و نه حتی  به مشابه دوستان مصلح جامعه از این ترکیدگی به وجود امده جهت تخریب دولت فخیره و کریمه بهره جویم( و خود را مضحکه ی رقیب نمایم)

بر عکس این بار میخواهم دوستان اصلاح طلب را به پای میز نقد که چه عرض کنم!!!به پای میز سخر و ضحک بکشانم و در مورد امر مقدس اطلاع رسانی شفاف اصلاح طلبان حاضر در جمع  کثیرمطبوعه چی های ایران در باب مسائل  کذا (در مورد ترکیدگی)شما عزیزان را به کمی تامل و  تخند (مصدری از خندیدن)فرابخوانم.

که شاید این خنده کمی از الام بشریمان را تسکین دهد.

دوستان اصلاح طلب قصد داشتندبه نوعی به شایعات و یک کلاغ چهل کلاغ کردن  موضوع خاتمه بدن اما....

....به طور کمینه(یا حداقل سابق!)چهار مطبوعه ی اصلاح پیشه ای که من , به عنوان نگارنده ی این سطور , در طی روز و به دلیل بیکاری مفرط , سعادت تورق انها را دارم چهار تیتر  بسا متنوع برای گزارشات بلند و بالای خویش در باب خازن مذکور انتخاب کردند تا اخر هفته ای بس مفرح برای طرفدارانشان فراهم کنند.

۵ شنبه ۲ / ۶ / ۱۳۸۵

کارگزاران: تهران 1 ساعت فلج شد.

اینده نو: تهران 2 ساعت در شوک.

اعتماد ملی : تهران 3 ساعت از کار افتاد.

شرق : سرگردانی تهران در خاموشی ( فکر کنم روش نشده که بگه ۴ ساعت)

اگر دو زاری مبارک نزول اجلال نفرمودند لطفا یک بار دیگر به ارقام موجود در سطور بالا توجه فرمایید!

خنده یا تاسف؟

یک ناهنجاری در جوامع حقیقی و مجازی

این بار میخواهم در مورد یک ناهنجاری اجتماعی بنویسم.ناهنجاری که مانند سایر هم کیشان خود گریبان بسیاری از ما اجتماعیون را گرفته و یا در اینده خواهد گرفت.

تخریب شخصیت.برچسب زنی . تهمت زدن

 این ناهنجاری شاخه های گوناگونی دارد که اینجانب قصد بیان و بررسی مختصر یکی از انواع ان را که در چند روزه ی اخیر برای خودم اتفاق افتاده است را دارم. اتفاقی که منجر به بیش از ۱۰ روز غیبت من در این چند کیلو فضای رایگان و ازاد اینترنتی شد.

شرح ما وقع:

ماجرا از اینجا اغاز شد... حمله ی کاربری هکر صفت به حفاظ امنیتی سیستم رایانه ی نگارنده رو در پی ان بروز مشکلاتی در افزار سخت و نرم رایانه ی اینجانب.در پی این حمله غنایمی نصیب ان خانم یا اقای هکر گردید که سرگرمی جالبی برای وی پدید اورد و به طبع ان کمی با ابرو و اعصاب و وجهه ی اجتماعی ی ۶ ساله ی من در جامعه ی مجازی اینترنت بازی شد.

ایشان با تغییر دادن پسوورد ID ی بنده در yahoo ضمن دسترسی به مجموعه ای از دوستان چند ساله ی بنده در ایترنت( که از اقشار مختلف جامعه میباشند) سعی در تخریب شخصیت بنده در دیدگاه انان نمود که البته در پاره ای از موارد اتهامات وارده به اینجانب در غیاب بنده به محکومیت من منجر شد و باعث گردید که نگارنده با روان و شخصیتی تخریب شده و در دادگاه تجدید نظر سعی در جمع اوری ابروی ریخته شده ام بنمایم .در مواردی پیروز دادگاه بودم و در مواردی هم.....(عرض کردم که دوستان من در اینترنت و در ۶ سال اخیر از طبقات مختلف اجتماعی بودند مثل دوستان اینترنتی همه ی شما به این دلیل نتایج دفاعیات بنده هم یکسان نبودند)

ایشان همچنین با حمله به پروفایل بنده در cloob.com انجا را نیز تحت سلطه ی خویش در اوردندو به دنبال ان با استفاده از اطلاعات شخصی من در ان و اطلاعاتی که از طریق دوستانم و با جا زدن خود به نام من کسب کرده بودند پروفایلی دیگر  ساخته و با استفاده از ان  درcloob اتهاماتی که   بر من  وارد نموده بود را با نام خودم به گردن گرفته است.

رفع سوتفاهمات همچنان ادامه دارد.

به نظر شما:

 بازی کردن با شخصیت و تخریب دیگران و برچسب زدن به انان با چه هدفی انجام میگیرد ؟

دلایل بروز این چنین ناهنجاری هایی  چیست؟

شاید ریشه یابی روانی این ناهنجاری اجتماعی کار نگارنده و در حد این مقال نباشد اما گمان میکنم که ریشه های ان را میتوان در مشکلات و دغدغه های اجتماعی-سیاسی- و حتی جنسی افراد جست و جو کرد. ریشه هایی که کارشناسان در بررسی بسیاری از ناهنجاریها ی فعلی ی جامعه ی ما به انها برمیخورند.

 تا زمانی که این مشکلات وجود دارد ناهنجاریهایی این چنین هم به وجود می ایند و ما باید منتظر چنین اقداماتی باشیم. چه از جانب اشنایان حقیقی در کوچه و خیابان و در و همسایه و چه از جانب اشنایان مجازی در اینترنت.

روان شناسان به این نوع رفتار فرافکنی میگویند